Orangutany i ich przyjaciele

Specyficzny zew wydawany przez gibbony jest jednym z najważniejszych zachowań tego gatunku.
Jest to rytuał, wykonywany wykonywany w różnych odstępach, od 1 do 5 dni. Rozbrzmiewa najczęściej podczas świtu, i trwa od 10 minut do 2 godzin. Śpiew ten ma formę duetu samca i samicy w każdej rodzinie, a kiedy młode osobniki dorastają, to również starają włączyć się w rodzinne śpiewanie.
Dźwięki jakie wydają gibbony można określić jako powrzaskiwania, szczeknięcia, gwizdy, bulgotanie i świergotanie. Każdy gatunek ma swój specyficzny rodzaj śpiewu, a zaczyna on się od wydawania pojedynczych dźwięków przez samicę lub samca, które z czasem łączy się w jeden duet.
U niektórych gatunków gibbonów, zew jest solową „piosenka” i to samica odpowiedzialna jest za jego finalna część, nazywaną „wielkim wołaniem”.
Samica zaczyna swoją pieśń, żeby w ostatecznej jej fazie buszować wśród drzew i rwać liście i gałęzie. Pozostali członkowie rodziny dołączają się do zrywania liści, i tak zaczyna się rodzinna zabawa. Celem „śpiewu” jest zapewne ogłoszenie w okolicy iż to terytorium jest już zajęte, nie bez znaczenia jest również fakt iż może on wpływać na wzmocnienie więzi pomiędzy samcem a samicą. Uważa się iż zew samicy, będący odpowiedzią na śpiew samca jest ostrzeżeniem dla innych samic, iż akurat ten partner jest zajęty.